Traust .. hvað er það og hvers vegna er það okkur svona mikilvægt?
Það að treysta er okkur mannfólkinu ekki eðlislægt. Tortryggni er frekar eitthvað sem okkur er eðlislægt og hefur í gegnum tíðina verndað okkur fyrir alls kyns miður góðum lífsreynslum en jafnframt líka rænt okkur af góðum.
Sagt er að traust sé áunnið, ætli það megi þá ekki segja að það að treysta sé því lærð hegðun. Að treysta öðrum gerist ekki fyrr en sá einstaklingurinn hefur sýnt það og sannað aftur og aftur að hann sé í raun traustsins verður. Þegar traust er brotið og svik eiga sér stað getur það tekið langan tíma að vinna það inn aftur. Í sumum tilfellum þegar trekk í trekk er brotið traustið er ekki hægt að bæta það. Við ávinnum okkur traust hjá öðrum með orði og hegðun og tekur sú vinna engan enda. Að ávinna sér traust annarra krefst hugrekkis og einhuga ásetningar. Í nútíma samfélagi er traust ekki eitthvað sem fellur af himni ofan. Að svíkja einhvern er auðvelt og í mörgum tilfellum án afleiðinga. Af hverju að hætta að vera óheiðarlegur og nýta sér fólk þegar þú kemst upp með það og afleiðingarnar eru engar. Smá óþægindasuð í magann og svo hverfur það. Hvíta lygin er jú margfalt auðveldari en að vera heiðarlegur og öll ljúgum við.
Traust kemur í mörgum myndum.
- Að staðið sé við samninga/loforð
- Að vera trúr og samkvæmur sjálfum sér í samskiptum
- Að sagt sé sannleikann
- Þagmælska
- Í vinnu er treyst á fagmennsku / þekkingu
- Að vera áreiðanlegur
Svo mætti lengi telja.
Að treysta blindandi og án þess að efa nokkuð af því sem sagt er gefur einstakling stimpilinn að hann sé auðtrúa, sem ekki er talið vera álitlegur kostur heldur einfeldni.
Einu sinni var, að fólk treysti sínum persónulegu málum eingöngu fyrir sínum allra nánasta hring. Í dag virðist þörfin að deila öllu milli himins og jarðar með öllum heiminum vera mikil. Á eina höndina þá er það jákvætt út frá því sjónarhorni að opna þarfa umræðu á erfið viðfangsefni og á hina, það má nú öllu ofgera!
Í gamla daga voru heiðursmanna samkomulög virt og fólk bar virðingu hvort fyrir öðru og var annt um orðspor sitt. Því þú eyðileggur jú orðspor þitt ef þú verður uppvís af því að svíkja eða bregðast trausti annara. Hvort sem það er að svíkja pening úr viðskiptafélaga eða svíkja traust lífsförunauts með t.d framhjáhaldi eða lygum. Í dag virðast þessir hlutir hafa svo lítið vægi, það eru hvort eð er allir að halda framhjá og allir hinir eru líka óheiðarlegir þegar kemur að skattskýrslunni!
Traust veitir okkur öryggi og gefur einstaklingum tækifæri á að slaka á. Þá meina ég að leggja niður varnir, að vera ekki stöðugt að véfenga allt og alla, sem er ótrúlega drenandi ástand að vera í. Traust veitir okkur nánd, tilfinninguna að líða virt og að einhverjum sé annt um okkur, því þegar við treystum þá trúum við því að við verðum ekki niðurlægð, logið að eða svívirt.
Með réttu ættum við að bera mikla virðinu fyrir því að vera treyst og fara vel með það traust. En því miður er það ekki raunin. Persónulega finnst mér of algengt að fólk hafa það viðhorf gagnvart trausti að það vaxi á trjám og eigi mjög erfitt með að líta í eigin barm og sjá/viðurkenna óheiðarlega/svikula hegðun hjá sjálfu sér gagnvart öðru fólki. Það eru allt of margir sem hafa þá skoðun að lífið snúist í kringum rassgatið þeim sjálfum og samferðafólk þeirra sé til að nota til að fá sínu framgengt.
Að vera heiðarlegur í ástarsamböndum er einnig eitthvað sem fólk virðist vera farið að bera litla virðingu fyrir. Nóg er af fiskum í sjónum! Ég finn mér bara nýjan maka og þar með nýjan traust „reikning“ því traustið hjá fyrri maka var komið í þrot. Sama má í raun segja um vinskap.
Mín manneskjusýn fyrir sjálfa mig er að vera traustsins verð, sama hver það er sem á í hlut. Ég vil líða vel með sjálfa mig þegar ég leggst á koddann í lok dags. Að traðka á öðru fólki, vera óheiðarleg vegna þess að mig skortir kjark til að segja sannleikann eða að svíkja mína nánustu eru hlutir sem ég vanda mig við að gera ekki. Þetta krefst vinnu, stanslausra vinnu. Að vera í tengslum við sjálfa mig og að horfa gagnrýnin inn á við getur verið ansi erfitt, því stundum er miður fallegt það sem blasir við mér.
Whoever is careless with the truth in small matters cannot be trusted with important matters
-Albert Einstein
Ást. M
No comments:
Post a Comment